پذیرفته شده برای پوستر

کد مقاله : 1046-RIERCO

در سال‌های اخیر کنار گذاشتن تایرها پیش از رسیدن به حداقل عمق آج مجاز، منجر به هدررفت منابع، افزایش هزینه‌های مصرف‌کنندگان و تولید پسماندهای غیرقابل تجزیه شده است. مطالعات نشان می‌دهد که تایرهای فرسوده نسبت به تایرهای نو در شاخص‌های مقاومت غلتشی و صدای غلتشی عملکرد بهتری دارند، اما تنها ویژگی که به‌طور معناداری کاهش می‌یابد، چنگ‌زنی بر سطوح خیس است. این موضوع اهمیت ویژه‌ای در ایمنی جاده‌ای داشته و محور اصلی مقررات جدید اروپایی با عنوان R117-Revision 04- amendment 7 قرار گرفته است. در این مقررات الزام شده است که تایرهای فرسوده تا رسیدن به عمق آج ۱.۶ تا ۲ میلی‌متر باید همچنان استانداردهای ایمنی مربوط به چسبندگی در شرایط خیس را حفظ کنند. روش‌های آزمون شبیه‌سازی‌شده مانند استفاده از تایرهای باف‌زده به‌عنوان جایگزین فرسایش طبیعی معرفی شده‌اند که قابلیت ارزیابی دقیق عملکرد را فراهم می‌کنند. اجرای این مقررات آثار مثبت گسترده‌ای دارد: کاهش تعویض سالانه ۱۲۸ میلیون تایر در اروپا، جلوگیری از انتشار ۶.۶ میلیون تن CO₂، صرفه‌جویی اقتصادی حدود ۷ میلیارد یورو و افزایش آگاهی عمومی نسبت به عملکرد ایمنی تایرهای فرسوده. این مقاله با مرور الزامات و روش‌های آزمون جدید، تأکید می‌کند که پایش تخصصی چنگ‌زنی روی سطوح خیس کلید اصلی تضمین ایمنی در کنار توسعه پایدار صنعت تایرسازی است.

تایر فرسوده؛ استاندارد؛ SWR؛ R117

فناوری‌های تولید