کد مقاله : 1289-RIERCO

¹شرکت کویرتایر

²کویر تایر

³کویرتایر

در صنعت تایرسازی، با توجه به پیچیدگی فرآیندهای تولید، نوسانات بازار و ضرورت افزایش انعطاف‌پذیری نیروی انسانی، طراحی سیستماتیک برنامه‌های توسعه فردی به عنوان یک راهبرد حیاتی برای تضمین تداوم عملیات و بهبود عملکرد شغلی از طریق توسعه شایستگی‌های کارکنان امری حیاتی است. مطالعه حاضر به طراحی فرم برنامه توسعه فردی و بررسی اجرای آن در واحد آموزش شرکت‌ با تمرکز بر تحلیل شکاف شایستگی مبتنی بر داده‌های کمّی، استفاده از مدل شایستگی سازمانی، شاخص های کلیدی عملکرد و به‌کارگیری چارچوب یادگیری 70:20:10 می‌پردازد. نحوه تحلیل شکاف شایستگی به‌صورت کمّی و با استفاده از معیارهای امتیازدهی استاندارد (مقیاس 1 تا 5) انجام شده و شکاف‌های شایستگی هر فرد شناسایی شده‌اند. بر این اساس، برنامه های توسعه فردی در دو سطح هدف طراحی شده‌اند: الف: اهداف کوتاه‌مدت (6 ماه تا 2 سال) شامل دو مهارتی‌شدن در ایستگاه کاری فعلی و ب:اهداف بلندمدت (3 تا 5 سال) جهت تسلط بر شایستگی‌های پست‌های مشابه در سایر ایستگاه‌های مجاور خط تولید. یافته‌ها نشان می‌دهند که این رویکرد ساختاریافته منجر به افزایش انعطاف‌پذیری نیروی انسانی، کاهش وابستگی به نیروهای تخصصی منفرد، بهبود زمان پاسخگویی به تغییرات خط تولید و ارتقای مهارت‌های فنی و عملیاتی می‌شود. همچنین، تلفیق مدل 70:20:10 در اجرای برنامه های توسعه فردی، با تأکید بر یادگیری از طریق کار (70%)، یادگیری از همکاران (20%) و آموزش رسمی (10%)، به بهینه‌سازی فرآیند یادگیری و کاهش هزینه‌های آموزشی منجر خواهد شد.

برنامه توسعه فردی؛ شایستگی؛ تحلیل شکاف شایستگی؛ دو مهارتی‌شدن؛ مدل یادگیری 70:20:10؛ آموزش؛ تایرسازی

سرمایه انسانی